Darmowy test enneagramu — dziewięć typów osobowości

Enneagram opisuje dziewięć sposobów, w jakie człowiek radzi sobie ze światem — dziewięć typów, z których każdy ma swoje główne pragnienie, swój główny lęk i swój cień. W odróżnieniu od reszty tej strony nie da się go wyliczyć z daty urodzenia: to nie jest system astrologiczny i typu nie ustalisz w nim inaczej, niż odpowiadając na pytania o sobie. Dlatego jest tu kwestionariusz. Odpowiadaj zgodnie z tym, jak zachowujesz się przez większość czasu, a nie zgodnie z ideałem, do którego chcesz się zbliżyć.

Enneagram od zera — i dlaczego nie da się go wyliczyć z urodzenia

Enneagram mówi, że ludzie różnią się nie tyle zachowaniem, ile tym, co ich do tego zachowania pcha. Dziewięć typów to nie dziewięć charakterów — to dziewięć różnych odpowiedzi na pytanie, jak uchronić się w tym świecie. Każdy typ ma swoje główne pragnienie i główny lęk, a wszystko inne z nich wynika.

Słowo pochodzi od greckiego ennea (dziewięć) i gramma (znak). Dziewięcioramienną figurę przypisuje się G. I. Gurdżijewowi, który uczył jej w latach dwudziestych ubiegłego wieku, ale typologię dziewięciu osobowości dołączyli do niej dopiero Óscar Ichazo i Claudio Naranjo w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych. Nie jest to więc starożytna nauka, choć czasem tak się ją przedstawia.

A oto powód, dla którego ta strona jest jedyną w sieci z kwestionariuszem: typu enneagramu nie da się wyprowadzić z daty urodzenia. To nie jest system astrologiczny i nie istnieje w nim wyliczenie z gwiazd. Kto twierdzi, że określi ci typ z urodzenia, po prostu to wymyślił. My wolimy dać pytania.

Dziewięć typów dzieli się na trzy centra po trzy. Centrum instynktu (8, 9, 1) reaguje ciałem, a jego podstawową emocją jest gniew. Centrum uczuć (2, 3, 4) zajmuje się obrazem siebie w oczach innych, a jego emocją jest wstyd. Centrum myślenia (5, 6, 7) zajmuje się bezpieczeństwem, a jego emocją jest strach. Kiedy znasz swoje centrum, wiesz, która z tych trzech emocji płynie u ciebie pod powierzchnią także wtedy, kiedy nic o niej nie wiesz.

Skrzydło to sąsiedni typ na kole, który podbarwia twój typ główny. Jedynka ze skrzydłem dziewięć jest spokojniejsza i częściej ustępuje niż jedynka ze skrzydłem dwa, która jest cieplejsza i bardziej nastawiona na ludzi. Skrzydło nie jest drugim typem — to odcień.

Strzałki to najbardziej praktyczna rzecz, jaką enneagram oferuje. Każdy typ w stresie przesuwa się ku zachowaniu innego typu, a we wzroście ku jeszcze innemu. Nie zmieniasz typu — tylko pożyczasz na chwilę cudzy sposób. Kiedy człowiek zna swoją strzałkę stresu, wie o sobie z góry, co będzie robił, kiedy będzie mu źle. Tego nie da się odczytać z żadnej mapy.

I ostatnia rzecz, ważniejsza niż wynik: typ nie jest szufladką i nie jest usprawiedliwieniem. Enneagram nie mówi „to już jesteś ty i nic z tym nie zrobisz" — mówi dokładnie odwrotnie. Opisuje mechanikę, która działa automatycznie, po to, żeby człowiek przestał ją uruchamiać automatycznie. Jeśli wynik pasuje ci w dziewięćdziesięciu procentach, to dobry wynik; jeśli znajdziesz w nim także to, do czego niechętnie się przed sobą przyznajesz, to właśnie ten właściwy typ.

Kiedy widzę coś zrobionego niechlujnie, trudno mi to tak zostawić.
Prędzej zauważam, czego potrzebują inni, niż czego potrzebuję ja.
Ważne jest dla mnie, żeby po mnie było widać wyniki.
Mam poczucie, że różnię się od innych, i nie zawsze jest to przyjemne.
Zanim w coś wejdę, chcę to najpierw porządnie zrozumieć.
Automatycznie przychodzi mi do głowy, co wszystko może pójść źle.
Kiedy coś jest nudne albo trudne, od razu szukam czegoś innego do roboty.
Kiedy dzieje się krzywda, odzywam się, nawet jeśli nikt inny tego nie zrobi.
Wolę ustąpić, niż żeby doszło do konfliktu.
Mam w głowie dość dokładny obraz tego, jak rzeczy powinny wyglądać.
Trudno mi przyjmować pomoc, choć ciągle ją oferuję.
Umiem się dopasować do tego, co w danej sytuacji działa.
Zwykłe rzeczy mnie nie wypełniają; szukam czegoś głębszego i prawdziwszego.
Potrzebuję dużo czasu w samotności, inaczej się wyczerpuję.
Zanim zdecyduję, chcę to sprawdzić u kogoś, komu ufam.
Mam kilka rzeczy w toku naraz i to mnie cieszy.
Nie znoszę, kiedy ktoś ma nade mną władzę.
Często odkrywam, że nie wiem, czego właściwie chcę ja.
Mam wobec siebie ostrzejsze wymagania niż wobec kogokolwiek innego.
To, że ktoś mnie potrzebuje, jest dla mnie ważniejsze, niż to przyznaję.
Porażkę znoszę źle, choć nie daję tego po sobie poznać.
Moje nastroje są silniejsze i głębsze niż u ludzi wokół mnie.
Nie lubię mówić o sobie, dopóki ktoś mnie wprost nie zapyta.
Wierność i niezawodność są dla mnie ważniejsze niż wygoda.
Bolesnych rzeczy unikam tak, że skupiam się na tym, co ładne.
Kiedy trzeba przejąć dowodzenie, robię to bez wahania.
To, co nieprzyjemne, umiem długo odkładać.
Złoszczę się, kiedy inni nie starają się tak jak ja.
Umiem wyczuć, jak ktoś się czuje, zanim to powie.
Odpoczynek bywa dla mnie nieprzyjemny, bo mam wrażenie, że tracę czas.
Zazdroszczę innym tego, co mają, a mnie jakby brakowało.
Kiedy ktoś pyta mnie o uczucia, wolę odpowiedzieć myślą.
Autorytetowi nie ufam automatycznie — najpierw muszę go sprawdzić.
Źle się czuję na myśl, że gdzieś na zawsze utknę.
Ludzie widzą we mnie więcej twardości, niż czuję w środku.
Po każdej stronie sporu widzę kawałek prawdy i trudno mi się opowiedzieć.

odpowiedzi: 0 z 36